![[info]](http://p-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
annahondaУвайсьці Стварыць рахунак на LiveJournal Далей...
| Вы праглядаеце журнал annahonda Увайсьці Стварыць рахунак на LiveJournal Далей... |
|
У маім доме вельмі тоўстыя сцены і перакрыцці... І ўсё роўна нават праз іх я чую кожнае слова гурта "Рукі ўверх" з кватэры, якая нават не пад маёй знаходзіцца... Вось думаю -- пайсці забіць, ці пакінуць гэтае задавальненне непасрэдна іх суседзям? |
|
|
Увага: фотка не мая!
 Шчасце -- гэта ... ... у спякотны дзень гушкацца на арэлях, прывязаных да высокай галіны старой грушы, з кавуном у руцэ... |
|
|
У чым сіла, брат...
Бабулька гадоў сямідзесяці апошняй забягае ў тралейбус. Жанчына немаладога ўжо веку саступае ёй месца і кажа: -- Бачыла, як вы беглі... Адкуль толькі сілы ў такім узросце! Бабулька хвіліну думае і кажа: -- А я скажу... Сіла -- у каленях! Паўза. Яшчэ праз хвіліну. -- Колькі на каленях перад Богам прастаю, столькі ён мне сілаў і дае... Запалі мне ў галаву яе словы. Спачатку я думала, што кожнаму даецца сілаў па сіле яго веры. Але пасля зразумела, што ключавое слова ўсё ж "калені". Кожнаму даецца па яго пакоры. |
|
|
Неперакладальны постсавецкі жаночы гумар
Сустракаю аднакласніцу. Хаўдуюду... Я, змрочна: Якое жыццё, калі мне восем батарэй тры месяцы мяняюць і яшчэ не скончылі... Яна, філасофскі: Мммм... Жыла я і з Еўрарамонтам, і з Катэджам... Ат, нідзе шчасця няма... |
|
|
Пра сяброў
 Паглядзець на Яндекс.Фотках Выхожу з дому, не адна, каля пад'езда сустракаю сваю суседку. Яна жыве ў кватэры пада мною разам са сваёй любімай. Вітаюся... Прайшлі дзесяць метраў, сустракаю калегу. Гаворым пра свае агульныя справы, а ён увесь час глядзіць на майго спадарожніка, які стаіць амаль за яго спіной. Прычым глядзіць так пяшчотна, што таму становіцца няёмка. Я зварочваю гутарку, ідзем далей і смяемся -- гэта ўжо другі выпадак, калі ў мяне мужчына спрабуе звесці мужчыну, толькі той раз замест літаратуразнаўцы быў паэт... Пад гэты радасны рогат, літаральна праз дзесяць метраў, сустракаю другога калегу... Так як я ўсё яшчэ ў тэме, а калегі між сабой знаёмыя, пераказваю здарэнне, каментуючы адпаведна, маўляў "дажыліся". І тут голас майго другога калегі становіцца ледзяным: "Нам трэба ісці!" Высвятляецца, што мы яго не аднаго сустрэлі, а з яшчэ адным мужчынам... Яны ўдаляюцца, у нас нямая сцэна. |
|
|
Поўня
Не ведаю, сябры, ці ёсць сярод вас сексапатолагі... Але падзялюся цікавым назіраннем, звязаным з інтэрнэтам. Як толькі ў небе поўня, дык ва фрэндстужцы допісы сексуальнага характару. Вось колькі гадоў я ў нэце, столькі назіраю гэтую шыкоўную заканамернасць... |
|
|
Я -- фаталістка
Сёння на станцыі метро Плошча Незалежнасці жанчына трапіла пад цягнік. З яе боку платформы людзей было мала, таму толькі нейкі мужык закрычаў, замахаў рукамі, заскакаў на месцы, як звар'яцелы, падаючы сігналы машыністу, каб спыніўся... Жанчына апынулася між рэек, а машыніст націснуў на экстрэнны тормаз. Яна ляжала між першымі коламі, а на станцыі раўла песня "паляцела душа..." Пасажыры сталі зазіраць пад колы, але бачна была толькі жоўтая куртка і сумачка... А пасля цётку, жывую, толькі з калатуном, дасталі літаральна з-пад вагона і вынеслі на насілках. Усё заняло дзесяць хвілінаў... Не лёс! Мяне заўсёды здзіўляе, што з адных і тых жа сітуацый людзі выходзяць па-рознаму. На ўсё жыццё запомніла выпадак, як з акна ліцэя выпаў хлопец і разбіўся насмерць, а дзяўчыну, якая скокнула з таго ж вакна, пры мне ж хуткая дапамога забірала адно з пераломам канечнасцяў. Але найбольш уразіла мяне адна цётка, якую я бачыла пад-час практыкі ў 9 бальніцы. Яна хацела скончыць жыццё самагубствам і кінулася з дзевятага паверха. Здавалася б -- якія тут варыянты? Не, яна паразбівала сабе ўсё ўсё, акрамя мозгу. Ляжала пры поўнай свядомасці і пальцам варухнуць не магла... Карацей, не ведаю, як вы, а я -- фаталістка! |
|
|
Салодкая жанчына
Сёння сустрэлася з выключным выпадкам непатрыятызму... Жанчына ў чарзе перада мной расхвальвае ўкраінскія цукеркі, шукаючы падтрымкі ў тых, хто побач. Я якраз побач, таму спяшаюся згадзіцца, маўляў таксама вельмі люблю ўкраінскі шакалад... І тут яна прыводзіць проста такі забойны аргумент. -- Беларускі шакалад нават на маску для твару не гадзіцца, скочваецца ў шарыкі!!! Ну што тут скажаш? |
|
|
Хто мы такія?
*** Я хацеў бы спаткацца з Вамі на вуліцы У ціхую сінюю ноч І сказаць: "Бачыце гэтыя буйныя зоркі, ясныя зоркі Геркулеса? Да іх ляціць наша сонца, І нясецца за сонцам зямля. Хто мы такія? Толькі падарожныя, -- папутнікі сярод нябёс. Нашто ж на зямлі Сваркі і звадкі, боль і горыч, Калі ўсе мы разам ляцім Да зор?" Сёння ноччу -- лепшы час, каб назіраць Персяіды. |
|
|
Жыццё інсектаў
 на Яндекс.Фотках Іншым разам адчуваю сябя Дзюймовачкай. Цікава, калі ж у людзей скончыцца гэтае жаданне -- падлічваць чужыя лапкі? ( +1 ) |
|
|
Дробязі як прыкмета шчасця
 Калі здараецца сапраўдная бяда, чалавек перастае адрозніваць дзень ад ночы. Ведаю па сабе. |
|
|
Бізнэс-ідэя: лекі ад кахання
Даволі часта даводзіцца чытаць, што каханне выклікае змену хімрэчыва ў арганізме. А калі гэта так, то значыць можна і вынайсці і медычны прэпарат, які зможа ўсё адвярнуць назад, да нармальнага стану... Во ўжо ўзбагацяцца фармакалагічныя кампаніі, калі такія лекі будуць вынайдзены! Упэўнена, мільёны людзей заплоцяць за тое, каб спыніць свае пакуты. А яшчэ пару мільёнаў складуць сябры і сваякі закаханых. Бо іншым разам глядзець на іх глупствы, слёзы, дэпрэсіі, трызненні абсалютна невыносна... Зноў жа, харошая ідэя для псіхатэрапеўтаў пісаць у аб'явах: кадзірую ад нераздзеленага кахання... |
|
|
Гульцы і нябожчыкі
Неяк чытала пра дзіўны звычай. Быццам бы на украіна-беларускім Палессі раней садзілі нябожчыка ў карты гуляць. Такая вось забаўная перадпахавальная фантазія... Не ведаю, было тое ці не... Але вось давялося мне сёння быць раніцай ў казіно. Карціна, скажу я вам, сюрэалістычная. У касе грошы стопкамі стаяць... Ахоўнікі стомленыя хістаюцца... А ў пустым залі за адным сталом сядзіць восем гульцоў з тварам выцягнута-зялёнымі. Ну чыста нябожчыкі! |
|
|
08.08.08.
Еду па праспекце Пераможцаў. Бачу -- грошы лятуць. Глюк, думаю. А яны ўсё лятуць і лятуць! Вочы працерла... -- Ой, девушка, чего ж вы так удивляетесь? Сегодня же 08.08.08. Вот все и женятся... -- пракаметавалі побач. Не адразу я прасякла сувязь між пабачаным і пачутым... Новабеларускія традыцыі, аднак. |
|
|
Птушкі і гнёзды... Гадзючыя.
Не сакрэт, што я люблю птушак... Але вось учора схадзіла ў госці і задумалася, а да якой ступені? А справа была так. За сталом размова пайшла пра дачы. І адна жанчына неяк змрочна так час ад часу прамаўляла: "А ў нас гадзюкі па агароду пешшу ходзяць..." Я, натуральна, вырашыла, што гэта нейкая ідыёма. Аднак пасля таго, як жанчына нагадала, што трэба рабіць пры ўкусе гадзюкі, я зацікавілася, адкуль такія глыбокія веды. І пачула душараздзіраючую гісторыю. Як яна вясной легла на ложак, ляжыць хвіліны тры, і раптам адчувае, што па другім краі нешта паўзе... Паварочвае галаву -- гадзюка! Ну год яна на дачу не ездзіла, бо ў рэптыліі той аказалася гняздо паміж першым і другім паверхам, пад лесвіцай. Але ўрэшце рэшт паехала і ва ўласным двары была ўкусана другой гадзюкай. Жанчынка не памерла, але пахварэла. Зразумела, мяне ўразіла гісторыя. Я гадаў бачыла толькі ў серпентарыях, таму гісторыя мне здалася фантастычнай. Тут мне растлумачылі прычыну такога нашэсця! Усё як у кіно! Аказваецца , дачны ўчастак гэты куплены ў 90я. А раней тут быў бусліны заказнік. А каб птушкам хапала ежы, ім час ад часу скідвалі ўсякіх гадаў з верталёту...Не ведаю, як буслы, але гады відавочна выжылі. Прычым і вужы, і гадзюкі. Месца называецца Майскі, і знаходзіцца ў трох прыпынках ад Пухавічаў. Вэлкам на экатурызм! Карацей, здымкаў буслоў у маім ЖЖ у бліжэйшы час не будзе... |
|
