annahonda

Wed, 20 Aug 2008 14:21:53 GMT

У маім доме вельмі тоўстыя сцены і перакрыцці...
І ўсё роўна нават праз іх я чую кожнае слова гурта "Рукі ўверх" з кватэры, якая нават не пад маёй знаходзіцца...
Вось думаю -- пайсці забіць, ці пакінуць гэтае задавальненне непасрэдна іх суседзям?

Увага: фотка не мая!

Wed, 20 Aug 2008 05:18:21 GMT

Шчасце -- гэта ...
... у спякотны дзень гушкацца на арэлях, прывязаных да высокай галіны старой грушы, з кавуном у руцэ...

У чым сіла, брат...

Tue, 19 Aug 2008 18:02:33 GMT

Бабулька гадоў сямідзесяці апошняй забягае ў тралейбус. Жанчына немаладога ўжо веку саступае ёй месца і кажа:
-- Бачыла, як вы беглі... Адкуль толькі сілы ў такім узросце!
Бабулька хвіліну думае і кажа:
-- А я скажу... Сіла -- у каленях!
Паўза. Яшчэ праз хвіліну.
-- Колькі на каленях перад Богам прастаю, столькі ён мне сілаў і дае...
Запалі мне ў галаву яе словы.
Спачатку я думала, што кожнаму даецца сілаў па сіле яго веры. Але пасля зразумела, што ключавое слова ўсё ж "калені".
Кожнаму даецца па яго пакоры.

Неперакладальны постсавецкі жаночы гумар

Mon, 18 Aug 2008 18:46:33 GMT

Сустракаю аднакласніцу. Хаўдуюду...
Я, змрочна: Якое жыццё, калі мне восем батарэй тры месяцы мяняюць і яшчэ не скончылі...
Яна, філасофскі: Мммм... Жыла я і з Еўрарамонтам, і з Катэджам... Ат, нідзе шчасця няма...

Пра сяброў

Mon, 18 Aug 2008 18:37:09 GMT

Паглядзець на Яндекс.Фотках

Выхожу з дому, не адна, каля пад'езда сустракаю сваю суседку. Яна жыве ў кватэры пада мною разам са сваёй любімай. Вітаюся... Прайшлі дзесяць метраў, сустракаю калегу. Гаворым пра свае агульныя справы, а ён увесь час глядзіць на майго спадарожніка, які стаіць амаль за яго спіной. Прычым глядзіць так пяшчотна, што таму становіцца няёмка. Я зварочваю гутарку, ідзем далей і смяемся -- гэта ўжо другі выпадак, калі ў мяне мужчына спрабуе звесці мужчыну, толькі той раз замест літаратуразнаўцы быў паэт... Пад гэты радасны рогат, літаральна праз дзесяць метраў, сустракаю другога калегу... Так як я ўсё яшчэ ў тэме, а калегі між сабой знаёмыя, пераказваю здарэнне, каментуючы адпаведна, маўляў "дажыліся". І тут голас майго другога калегі становіцца ледзяным: "Нам трэба ісці!" Высвятляецца, што мы яго не аднаго сустрэлі, а з яшчэ адным мужчынам... Яны ўдаляюцца, у нас нямая сцэна.
Увесь вечар я чула: "Ну і сябры ў цябе, Анечка!"
І вось цяпер у роздуме: гэта са мной нешта не так ці са светам?

Страказа

Mon, 18 Aug 2008 08:53:33 GMT

«Страказа» на Яндекс.Фотках

Поўня

Mon, 18 Aug 2008 04:27:20 GMT

Паглядзець на Яндекс.Фотках

Хайку

Sat, 16 Aug 2008 05:13:22 GMT

***
Лавец стракозаў,
паланіўшы поўню сач-
ком! Глядзі — збяжыць…

***
Самотны воран
на мокрым дрэве моўчкі
чакае Поўню.

***
Чужыя думкі
чытаць больш непрыстойна,
чым чужы дзёньнік.

***
Ад поўні столькі
сьвятла, што бачны колер
вачэй. Красавік.

***

Каханьне за шклом...
Не запальвай сьвятла. Досыць
ліпеньскай поўні.

***

Уся ў пупышках
старая лістоўніца.
Дзяўчо-падлетак.

***

Рэшта суніцаў на
белай талерцы. I
смачна і сумна.

***
Коцікі й кветкі.
Самадастатковы жа-
Ночы сьвет. Жнівень.

***
Нарэшце мала-
дзік — кранальны, як першы
зуб у дзіцяці.

***
У ваду яшчэ
ня клалі лёду... А ле-
та ўжо сумуе.

***
Мокры ад дажджу
серп месяца, у жніво
забыты ў небе.

***
Хлопчык на ролі-
ках. Зьбірае бутэлькі
ў асеньнім парку.

***
На поўдні поўня —
як апэльсін. У Менску —
зялёны яблык...

***
Апакаліпсіс —
не чатыры вершнікі.
Восень безь цябе.

***
У парцаляне
музэйнай залі — бляск і
крохкасьць каханьня.

***
Які ж павінен
быць настрой, каб узьнена-
відзець першы сьнег...

***
Нямыты сподак
верасьнёвай поўні на
абрусе неба.

***
Шчасьце бывае
толькі мяшчанскім.
I не іранізуй!

***
Якое свята —
вяргіні і яблыкі!
Колеры жніўня.

***
Лёд і полымя —
Хрызантэмы і лілеі
ў адным букеце.

***

Вясёлка ўвосень —
не масткі празь неба, а
кладка праз душу.

Поўня

Fri, 15 Aug 2008 19:35:56 GMT

Не ведаю, сябры, ці ёсць сярод вас сексапатолагі...
Але падзялюся цікавым назіраннем, звязаным з інтэрнэтам.
Як толькі ў небе поўня, дык ва фрэндстужцы допісы сексуальнага характару.
Вось колькі гадоў я ў нэце, столькі назіраю гэтую шыкоўную заканамернасць...

Fri, 15 Aug 2008 18:15:02 GMT

Паглядзець на Яндекс.Фотках

Я -- фаталістка

Fri, 15 Aug 2008 17:26:04 GMT

Сёння на станцыі метро Плошча Незалежнасці жанчына трапіла пад цягнік. З яе боку платформы людзей было мала, таму толькі нейкі мужык закрычаў, замахаў рукамі, заскакаў на месцы, як звар'яцелы, падаючы сігналы машыністу, каб спыніўся... Жанчына апынулася між рэек, а машыніст націснуў на экстрэнны тормаз. Яна ляжала між першымі коламі, а на станцыі раўла песня "паляцела душа..." Пасажыры сталі зазіраць пад колы, але бачна была толькі жоўтая куртка і сумачка...
А пасля цётку, жывую, толькі з калатуном, дасталі літаральна з-пад вагона і вынеслі на насілках. Усё заняло дзесяць хвілінаў... Не лёс!
Мяне заўсёды здзіўляе, што з адных і тых жа сітуацый людзі выходзяць па-рознаму. На ўсё жыццё запомніла выпадак, як з акна ліцэя выпаў хлопец і разбіўся насмерць, а дзяўчыну, якая скокнула з таго ж вакна, пры мне ж хуткая дапамога забірала адно з пераломам канечнасцяў.
Але найбольш уразіла мяне адна цётка, якую я бачыла пад-час практыкі ў 9 бальніцы. Яна хацела скончыць жыццё самагубствам і кінулася з дзевятага паверха. Здавалася б -- якія тут варыянты? Не, яна паразбівала сабе ўсё ўсё, акрамя мозгу. Ляжала пры поўнай свядомасці і пальцам варухнуць не магла...
Карацей, не ведаю, як вы, а я -- фаталістка!

Салодкая жанчына

Wed, 13 Aug 2008 16:13:10 GMT

Сёння сустрэлася з выключным выпадкам непатрыятызму...
Жанчына ў чарзе перада мной расхвальвае ўкраінскія цукеркі, шукаючы падтрымкі ў тых, хто побач. Я якраз побач, таму спяшаюся згадзіцца, маўляў таксама вельмі люблю ўкраінскі шакалад... І тут яна прыводзіць проста такі забойны аргумент.
-- Беларускі шакалад нават на маску для твару не гадзіцца, скочваецца ў шарыкі!!!
Ну што тут скажаш?

Хто мы такія?

Tue, 12 Aug 2008 17:48:47 GMT

***
Я хацеў бы спаткацца з Вамі на вуліцы
У ціхую сінюю ноч
І сказаць:
"Бачыце гэтыя буйныя зоркі,
ясныя зоркі Геркулеса?
Да іх ляціць наша сонца,
І нясецца за сонцам зямля.
Хто мы такія?
Толькі падарожныя, -- папутнікі сярод нябёс.
Нашто ж на зямлі
Сваркі і звадкі, боль і горыч,
Калі ўсе мы разам ляцім
Да зор?"

Сёння ноччу -- лепшы час, каб назіраць Персяіды.

Жыццё інсектаў

Tue, 12 Aug 2008 15:32:18 GMT

на Яндекс.Фотках

Іншым разам адчуваю сябя Дзюймовачкай.
Не ў сэнсе маленькай-маленькай.
Я адчуваю сябе Дзюймовачкай са старога савецкага мультфільма... Жук занёс яе на дрэва на баль. Яна стаіць на галінцы, вагаецца, ёй страшна і няўтульна. Тут падлятаюць дзве жучыхі і гавораць здзекліва, з нотай перавагі:
-- У яе толькі чатыры лапкі! Якое ўбоства!

Цікава, калі ж у людзей скончыцца гэтае жаданне -- падлічваць чужыя лапкі?

Дробязі як прыкмета шчасця

Mon, 11 Aug 2008 18:50:39 GMT

Калі здараецца сапраўдная бяда, чалавек перастае адрозніваць дзень ад ночы. Ведаю па сабе.
А бывае проста цяжка -- калі ёсць толькі чорна-бел, дзень і ноч... Вялікія непрыемнасці закрываюць успрыйманне надвор'я -- табе нецікава, што там на вуліцы: сонца, снег, дождж...
Калі ўсё нармальна, ты бачыш і ўспрыймаеш закаты і ўсходы, ранішнюю расу і вечаровы туман...
Напэўна шчасце -- гэта калі ты заўважаеш нават такую драбязу, як гэты маленькі зялёны латнік.
Мне хочацца, каб і вы -- заўважалі...

Бізнэс-ідэя: лекі ад кахання

Sat, 09 Aug 2008 18:57:04 GMT

Даволі часта даводзіцца чытаць, што каханне выклікае змену хімрэчыва ў арганізме.
А калі гэта так, то значыць можна і вынайсці і медычны прэпарат, які зможа ўсё адвярнуць назад, да нармальнага стану... Во ўжо ўзбагацяцца фармакалагічныя кампаніі, калі такія лекі будуць вынайдзены!
Упэўнена, мільёны людзей заплоцяць за тое, каб спыніць свае пакуты.
А яшчэ пару мільёнаў складуць сябры і сваякі закаханых. Бо іншым разам глядзець на іх глупствы, слёзы, дэпрэсіі, трызненні абсалютна невыносна...
Зноў жа, харошая ідэя для псіхатэрапеўтаў пісаць у аб'явах: кадзірую ад нераздзеленага кахання...

Гульцы і нябожчыкі

Sat, 09 Aug 2008 15:06:53 GMT

Неяк чытала пра дзіўны звычай. Быццам бы на украіна-беларускім Палессі раней садзілі нябожчыка ў карты гуляць. Такая вось забаўная перадпахавальная фантазія...
Не ведаю, было тое ці не... Але вось давялося мне сёння быць раніцай ў казіно. Карціна, скажу я вам, сюрэалістычная. У касе грошы стопкамі стаяць... Ахоўнікі стомленыя хістаюцца... А ў пустым залі за адным сталом сядзіць восем гульцоў з тварам выцягнута-зялёнымі. Ну чыста нябожчыкі!

08.08.08.

Fri, 08 Aug 2008 19:24:49 GMT

Еду па праспекце Пераможцаў.
Бачу -- грошы лятуць. Глюк, думаю. А яны ўсё лятуць і лятуць! Вочы працерла...
-- Ой, девушка, чего ж вы так удивляетесь? Сегодня же 08.08.08. Вот все и женятся... -- пракаметавалі побач.

Не адразу я прасякла сувязь між пабачаным і пачутым... Новабеларускія традыцыі, аднак.

Клемацісы

Fri, 08 Aug 2008 18:53:53 GMT

Птушкі і гнёзды... Гадзючыя.

Wed, 06 Aug 2008 19:48:30 GMT

Не сакрэт, што я люблю птушак... Але вось учора схадзіла ў госці і задумалася, а да якой ступені?
А справа была так. За сталом размова пайшла пра дачы. І адна жанчына неяк змрочна так час ад часу прамаўляла: "А ў нас гадзюкі па агароду пешшу ходзяць..." Я, натуральна, вырашыла, што гэта нейкая ідыёма. Аднак пасля таго, як жанчына нагадала, што трэба рабіць пры ўкусе гадзюкі, я зацікавілася, адкуль такія глыбокія веды. І пачула душараздзіраючую гісторыю. Як яна вясной легла на ложак, ляжыць хвіліны тры, і раптам адчувае, што па другім краі нешта паўзе... Паварочвае галаву -- гадзюка! Ну год яна на дачу не ездзіла, бо ў рэптыліі той аказалася гняздо паміж першым і другім паверхам, пад лесвіцай. Але ўрэшце рэшт паехала і ва ўласным двары была ўкусана другой гадзюкай. Жанчынка не памерла, але пахварэла.
Зразумела, мяне ўразіла гісторыя. Я гадаў бачыла толькі ў серпентарыях, таму гісторыя мне здалася фантастычнай.
Тут мне растлумачылі прычыну такога нашэсця! Усё як у кіно! Аказваецца , дачны ўчастак гэты куплены ў 90я. А раней тут быў бусліны заказнік. А каб птушкам хапала ежы, ім час ад часу скідвалі ўсякіх гадаў з верталёту...Не ведаю, як буслы, але гады відавочна выжылі. Прычым і вужы, і гадзюкі. Месца называецца Майскі, і знаходзіцца ў трох прыпынках ад Пухавічаў. Вэлкам на экатурызм!
Карацей, здымкаў буслоў у маім ЖЖ у бліжэйшы час не будзе...

Попаўзень

Wed, 06 Aug 2008 17:54:03 GMT

Попаўзень, поползень, ямщик, волчок, поползушка, повзик, sitta,
pardal, nuthatch.

Пракультурнае

Wed, 06 Aug 2008 05:02:36 GMT

Я спакойна магу перанесці сутыкненне з хамствам і нявыхаванасцю.
Але калі гэта называюць модным словаспалучэннем "новая искренность" -- невыносна!

Цікава, хто-небудзь ведае, што гэта за расліна?

Tue, 05 Aug 2008 05:37:19 GMT

Паглядзець на Яндекс.Фотках

Траблы...

Tue, 05 Aug 2008 05:05:22 GMT

Чым старэйшы чалавек, тым складаней выбраць яму падарунак...
Божачкі, а чаго ж мне будзе хацецца ў 71? Шукаю адказу і не знаходжу...

Колерафантазія

Mon, 04 Aug 2008 17:04:34 GMT

Паглядзець на Яндекс.Фотках
У дзяцінстве мне здавалася смешным тое, што ў маёй мамы свая сістэма колераў. Ёй не хапала звыклых назваў і яна чэрпала іх з нейкай спецыфічнай метафарычнай палітры. Напрыклад, разбелены бежава-зялёны яна называла "колерам мху ягеля". Не ведаю, як той мох выглядае насамрэч, але гэты колер так і застаўся ў маёй свядомасці пад такой назвай...
У мегазоркі ангельскага дэкору Джона Фаўлера таксама былі свае любімыя колеры, і свае любімыя назвы. Цялесна-ружовы ён называў "бісквітам", а карычневы колер кілімаў -- "колерам дохлай мыші". У слоўніку яго калегі Нэнсі Ланкастэр быў "памёт дофіна"...
Чытаючы сёння кнігу Сяргея Харэўскага "Прамоўленае" даведалася, што мастак Антуан Вато таксама выдумваў колеры: "аліўкава-ружовы, бэзава-жоўты, перлінава-сівы (gris perle), колер ласасёвага мяса (saumon)". У прынцыпе, я ведаю толькі слова"salmon", але ў кнізе напісана так.
Як не ўспомніць Талстога -- са згаданым ім колерам "убегающей нимфы"...
У мяне таксама ёсць два любімых летніх колеры -- настурцыі і белага наліву...